مسرف

«لغت نامه دهخدا»

[مُ رِ] (ع ص) تجاوزکننده از حد. افراط کننده. (از اقرب الموارد). گزافه کار. مفرط. زیاده رو. از حد درگذرنده و گزاف کار. (دهار). || آن که در ارتکاب گناهان و خطاها و اثمها زیاده روی کند. (از اقرب الموارد) : اِن الله لایهدی من هو مسرف کذاب. (قرآن 40/28). کذلک یضل الله من هو مسرف(1)مرتاب. (قرآن 40/34). || بیجا خرج کننده. (از منتهی الارب). تبذیرکننده مال خود را و یا خرج کنندهء آن در غیر راه طاعت. (از اقرب الموارد). آن که مال بسیار را برای هدفی کوچک خرج کند. (از تعریفات جرجانی). بی اندازه خرج کننده و بیجا خرج کننده. (غیاث) (آنندراج). آن که گزاف خرج کند. آن که بی اندازه خرج کند. آن که مال خود را تلف کند و ضایع نماید. باددست. هرزه خرج. فراخ رو. بیهوده خوار. (آنندراج). مبذر. متلف. گشادباز. ولخرج. دست به باد :
مرد را خدمت یک روزهء آن بارخدای
گرچه مسرف بود و مفرط صدساله نواست.
فرخی.
هر مسرفی مشرفی و هر شیطانی نایب دیوانی. (جهانگشای جوینی). رجوع به اسراف شود. || خطاکننده. خطاکار. || جاهل. || غافل. (از اقرب الموارد). || سفیه. (منتهی الارب).
(1) - مسرف در این آیه به معنی کافر نیز تفسیر شده است. (از ذیل اقرب الموارد).