مسرفی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ رِ] (حامص) مسرف بودن. اسراف کاری. اسراف کردن :
قاضی اسراف می کند ور جور
این همه مسرفی نمی شاید.خاقانی.
و رجوع به مسرف شود.