مسطره

«لغت نامه دهخدا»

[مِ طَ رَ] (ع اِ) مسطره. خط کش. ستاره. مسطر :
آن را کن آفرین که چنین قصرت آفرید
بی خشت و چوب و رشته و پرگار و مسطره.
ناصرخسرو.