«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (اِخ) شهرت علی بن حسین بن علی، مکنی به ابوالحسن. از اولاد عبدالله بن مسعود، مورخ و رحالهء قرن چهارم هجری و از اهالی بغداد بود که در مصر اقامت گزید و به سال 346 ه .ق. در آنجا درگذشت. وی در مصر و ممالک عرب سیاحت کرد و بعد به پارس رفته در اصطخر اقامت کرد. پس از چندی به هند و نیز به چین درآمد و از آنجا تا جزیرهء ماداگاسکار رفت بالاخره به آذربایجان، گرگان، شام و فلسطین سفر کرد. او راست: مروج الذهب. ذخائر العلوم و ماکان فی سالف الدهور . الاستذکار لما مر فی سالف الاعصار. التاریخ فی اخبار الامم من العرب و العجم. کتاب رسائل. اثبات الوحید در امامت. المقالات فی اصول الدیانات. خزائن الملک و سر العالمین. التنبیه و الاشراف. اخبار الزمان و من اباده الحدثان. حدائق الاذهان فی اخبار بیت النبی (ص). الامانه فی اصول الدیانه. الاوسط. البیان فی أسماء الائمه علیهم السلام - أخبار الخوارج. (از الاعلام زرکلی ج 5 ص 87 و تاریخ ایران باستان ص 103 و کشف الظنون).