مسعودی رازی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ یِ] (اِخ)(1) از شعرای سلطان مسعود غزنوی بوده است. ابوالفضل بیهقی در تاریخ مسعودی در حوادث سنهء 430 ه .ق. گوید: و امیر [ مسعودبن محمود غزنوی ] رضی الله عنه به جشن مهرگان نشست روز سه شنبه بیست وهفتم ذی الحجه بسیار هدیه و نثار آوردند. شعرا را هیچ نفرمود و بر مسعود رازی خشم گرفت و او را به هندوستان فرستاد که گفتند او قصیده ای گفته است و سلطان را نصیحتها کرده (در تعریض به قبائل سلجوقیه) در آن قصیده، و این دو بیت از آن قصیده است:
مخالفان تو موران بدند مار شدند
برآر زود ز موران مار گشته دمار
مده زمانشان زین بیش و روزگار مبر
که اژدها شود ار روزگار یابد مار.
این مسکین سخت نیکو نصیحتی کرد هرچند فضول بود و شعرا را با ملوک این نرسد. (حواشی محمد قزوینی بر چهارمقاله ص28 از لباب الالباب ج2 ص63 و تاریخ بیهقی ص601).
(1) - در چهارمقاله و در مجمع الفصحاء «مسعودی» با یاء نسبت مسطور است، ولی در لباب الالباب و حدائق السحر رشید وطواط و تاریخ بیهقی چ طهران و هفت اقلیم همه جا «مسعود» بدون یاء نسبت نوشته شده است و گویا هر دو صحیح باشد، به این معنی که نام خود شاعر مسعود بوده و تخلصش مسعودی نسبت به سلطان مسعود غزنوی، والله اعلم. (حواشی چهارمقاله ص 28).