«لغت نامه دهخدا»
[مُ سِف ف] (ع ص) نعت فاعلی از اسفاف. آن که از برگ خرمابن بوریا می بافد. || مشغول به کارهای دون و پست. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || مرغی که پست پرد. (از منتهی الارب). مرغی که در هنگام پرواز آنقدر نزدیک زمین بپرد که پاهایش گویی به زمین رسیده است. (از اقرب الموارد). || ابر نزدیک شونده به زمین. || تیزنگرنده. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || هر چیز که ملازم و چسبیده به چیزی دیگر باشد. (از اقرب الموارد). و رجوع به اسفاف شود در تمام معانی.