«لغت نامه دهخدا»
[مُ فِ] (ع ص) نعت فاعلی از اسفار. درآینده در روشنائی صبح. و رجوع به اسفار شود. || روشن و سفید و تابان: وجه مسفر. (از ناظم الاطباء).
