«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَفْ فِهْ] (ع ص) نعت فاعلی از تسفیه. آن که نادان گرداند یا نسبت نادانی کند بسوی کسی. (از منتهی الارب). و رجوع به تسفیه شود.
