مسکته

«لغت نامه دهخدا»

[مُ کِ تَ] (ع ص) که سبب خاموشی و بروز حالت استماع گردد. که شنونده را مفحم و خاموش کند (هاء آخر کلمه برای مبالغه است) : حکایات و نوادر مسکته و مضحکه بسیار یاد گیر. (قابوسنامه چ یوسفی ص 192). اگر مستمع مسکته(1)خواهد آن گوی و اگر فسانه خواهد فسانه گوی. (منتخب قابوسنامه ص 168).
- مسکته گویی؛ سخن مقنع گفتن :
در مجمع شاهان سخنش مسکته گویی است
بر عرصهء میدان علمش نادره بازی است.
عثمان مختاری (ص 550).
(1) - ن ل: مسکنه.