«لغت نامه دهخدا»
[مُ کَ] (ع اِ) آنچه بدان چنگ درزنند. || آن قدر از غذا و شراب که برپای نگاه دارد اندام را و بس باشد زندگانی را. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || خرد وافر. (منتهی الارب). رای و عقل وافر که بدان رجوع کنند. (از اقرب الموارد). ج، مُسُک. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || جای درشت و سخت از چاه که در کندن برآید، یا چاه درشت خاک که به گرد گرفتن حاجت نباشد آن را. || بقیه از هر چیزی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || (اِمص) زفتی. (منتهی الارب). بخل. (از اقرب الموارد). || خیر و نیکوئی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).