مسکین نواز

«لغت نامه دهخدا»

[مِ نَ] (نف مرکب)بیچاره نوازنده. نوازندهء مستمند. که مساکین و بیچارگان را مورد لطف و نواخت قرار دهد. و رجوع به مسکین شود :
مست است یار و یاد حریفان نمی کند
ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من.
حافظ.
|| (اِخ) خدای تعالی که صفت مسکین نوازی دارد :
همه طاعت آرند و مسکین نیاز
بیا تا به درگاه مسکین نواز.
سعدی (بوستان).