مسلسل

«لغت نامه دهخدا»

[مُ سَ سَ] (ع ص) چیزی درهم پیوسته. || روان. (دهار).
- ماء مسلسل؛ آب روان. (ناظم الاطباء). آبی که از جهت گوارائی و صافی به آسانی در حلق داخل شود. (ناظم الاطباء). آب رونده.
|| عبارتی که در آن گرفتگی نباشد. (مؤید الفضلا). || صیقلی و براق: سیف مسلسل؛ با گوهر درخشان. شمشیر براق پرند. (از اقرب الموارد). || نگارین. بنگار. مخطط (جامه). (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). پارچهء راه راه. (یادداشت مرحوم دهخدا). || سلسله دوزی شده. مخطط. راه راه :
کبک پوشیده به تن پیرهن خز کبود
کرده با قیر مسلسل دو بر پیرهنا.منوچهری.
|| بدباف: ثوب مسلسل؛ جامهء بدباف. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || (اِ) آنچه از قسم مقیش بر دور عماری و غیره دوزند. (آنندراج) (غیاث) :
بی علاقه ننشیند نفسی حبل متین
هست تا دامن آن پرده مسلسل گستر.
ملاطغرا (از آنندراج).