مس مس

«لغت نامه دهخدا»

[مِ مِ] (اِ مرکب) (در تداول عوام) به آهستگی. باتأنی. باکاهلی. مسّ و مِسّ :
پس نشست و نوشت بامس مس
قصه را چند صورت مجلس.
ملک الشعراء بهار (دیوان ج2 ص107).
رجوع به مس و مس شود.