«لغت نامه دهخدا»
[مِ مَ] (ع اِ) گوش. ج، مَسامع. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء) (ناظم الاطباء) (آنندراج). مِسمعه. و رجوع به مسمعه شود. || سوراخ گوش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). مَسمع. و رجوع به مَسمع شود. || گوشهء دلو. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || دستهء سر دلو که رسن بدان بندند تا دلو برابر باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج). دسته میانهء دلو. (غیاث). || چوبهائی که در داخل زنبیل کنند وقتی که خاک از چاه برمیکشند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).