«لغت نامه دهخدا»
[مَ کُ نَنْ دَ / دِ] (نف مرکب) که ایجاد مسمومیت کند. که زهر خوراند یا در بدن درآورد. || دارای اثر سم. که ورودش در بدن حیوان یا انسان یا گیاه ایجاد مسمومیت کند. - هوای مسموم کننده؛ هوای آلوده به گازها و مواد سمی، از قبیل اکسید کربن، آمونیاک و دودهای ناشی از کوره های آجرپزی و بخاریها و موتور اتومبیل ها.