مسندافروز

«لغت نامه دهخدا»

[مَ نَ اَ] (نف مرکب)مسندافروزنده. مسندفروز. مسندفروزنده. آن که روشنی مسند به وجود او بازبسته است، از قبیل: پادشاه، امیر، وزیر و حاکم. کسی که رونق و فروزندگی مسند و تخت پادشاهی به وجود او بسته است :
چو باب خویش سعدالدوله اسعد مسندافروزم
جمال و سید و عبدند اندر عون و تیمارم.
سوزنی (دیوان چ شاه حسینی ص 69).
و رجوع به مسندفروز شود.