مسود

«لغت نامه دهخدا»

[مُ سَوْ وَ] (ع ص) نعت مفعولی از تسوید. سیاه شده. (از منتهی الارب). سیاه کرده شده. سیاه :
گازر مباش کز پی تزیین دیگری
جامه سپید کرد و ورا رو مسود است.
ابن یمین.
|| نوشته شده. || سیّد. (یادداشت مرحوم دهخدا).