«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَوْ وِ فَ] (ع ص) تأنیث مسوف. || چاهی که قریب است که آب دهد. (منتهی الارب). چاهی که نزدیک به آب دادن باشد. (ناظم الاطباء). || چاهی که آبش ناگوارد و ناخوش و بدبو باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || زن نافرمان که اطاعت شوهر نکند و به «سوف أفعل» وقت گذارد و تن درندهد. الحدیث: لعن الله المسوفه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).