مسیعه

«لغت نامه دهخدا»

[مِ یَ عَ] (ع اِ) انداوه و آن چوب یا آهنی است که بدان گل اندایند. (منتهی الارب) (آنندراج). مالج. (از اقرب الموارد). ماله. انداوه. (دهار).(1) انداوه و ماله که بدان گل اندایند. (ناظم الاطباء)(2).
(1) - ضبط دهار مَسیعه بر وزن سفینه است.
(2) - ضبط ناظم الاطباء مِسیعه بر وزن مسینه است.