مشآه

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مِ] (ع اِ) (از «ش ء و») زنبیل و زنبر که بدان خاک و مانند آن کشند. ج، مشائی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد).
(1) - این کلمه بدین معنی در اقرب الموارد و محیط المحیط به صورت «مشأاه» ضبط شده.