«لغت نامه دهخدا»
[مَ رَ] (ع اِ) کرد زمین کشت. (منتهی الارب) (از آنندراج). کرد زمین. (مهذب الاسماء). اقرب الموارد در ذیل «م ش ر» آرد: کَردَه که در «ش و ر» بیان شد و ابن درید گوید: عربی صحیح نیست و در «ش و ر» آرد: یک کرد زمین زراعت یعنی جائی که در آن کشت و زرع کنند و اندازهء آن یک جریب باشد. ج، مَشاور، مشائر. || اخذت الخیل مشارتها؛ ای سمنت و حسنت. (اقرب الموارد).