مشاش

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ع اِ) زمین نرم. (منتهی الارب) (آنندراج) (برهان) (از اقرب الموارد). || نفس. (منتهی الارب) (آنندراج) (برهان). نَفس. (اقرب الموارد) (از محیط المحیط). یقال: فلان طیب المشاش؛ ای کریم النفس. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || سرشت و نژاد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). طبیعت و اصل. (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). || نَفَس. دم. (از ناظم الاطباء). || مرد چست سبک خوش طبع زیرک نیک خدمت کننده در سفر و حضر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جِ مشاشه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (محیط المحیط) (اقرب الموارد). و رجوع به مشاشه شود.