مشاره

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مَ رِهْ] (از ع، اِ) کنارهء گرداگرد کشت زار که کرد نیز گویند. (ناظم الاطباء).
(1) - رسم الخطی از «مشاره» عربی در فارسی است. و رجوع به مدخل بعد شود.