مشاطرت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ طَ / طِ رَ / رِ] (از ع، اِمص)مشاطره : به جان خود سوگند میخورم که رزیت امیر و ندبت بر او به مشاطرت است میان عموم برایا. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 459). و رجوع به مشاطره معنی اول شود.