مشاطگی

«لغت نامه دهخدا»

[مَشْ شا طَ / طِ] (حامص)صنعت و شغل مشاطه. || آرایش عروس. (ناظم الاطباء). آراستن. شانه زدن :
چهرهء خورشید و آنگه زحمت مشاطگی
مرکب جمشید و آنگه حاجت برگستوان.
خاقانی.
تا من به مشاطگی این عروس قیام نمایم. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 14). و رجوع به مشاطه شود.