مشافهت

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مُ فَ / فِ هَ] (از ع، مص)مشافهه : نهضت فرمود و به مرو آمد تا آن سخن به مشافهت رود. (ترجمهء تاریخ یمینی چ قدیم ص 131)(2).
(1) - رسم الخطی است از «مشافهه» عربی در فارسی، و اغلب در تداول به کسر «ف» تلفظ می شود.
(2) - در چ 1 تهران به غلط «مشافحت» چاپ شده است.