«لغت نامه دهخدا»
[مُ شاقْ قَ] (ع مص) (از «ش ق ق») خلاف و دشمنانگی کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). شقاق. (ناظم الاطباء). با یکدیگر خلاف کردن. (ترجمان القرآن). شقاق. مخالفت. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). || ضرر رسانیدن مردم. || در مشقت انداختن. || یک سو شدن به خلاف از ایشان. (منتهی الارب) (آنندراج). و به همهء معانی رجوع به شاق شود.