«لغت نامه دهخدا»
[مُ شامْ مَ] (ع مص) چیزی فاانبوییدن. (تاج المصادر بیهقی). همدیگر را بوئیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || نزدیک شدن به یکدیگر. (تاج المصادر بیهقی). نزدیک شدن. تقول: شاممت الرجل؛ اذا قاربته و دنوت منه و کذا شاممت العدو؛ ای قاربت منه حتی یترا؛ ای الفریقان. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جستن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || نظر کردن. یقال: شامم فلاناً؛ ای انظر ما عنده. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء).