مشاییط

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص، اِ) جِ مِشْیاط. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). یقال: ناقه مشیاط و ابل مشاییط. (اقرب الموارد). رجوع به مشیاط شود.