«لغت نامه دهخدا»
[مُ بِ] (ع ص) لبؤه مشبل؛ شیر مادهء بابچگان. (منتهی الارب) (از آنندراج). شیر بابچه. (مهذب الاسماء): لبأه مشبل؛ ماده شیر بابچه. (ناظم الاطباء). || لبوه مشبل؛ ناقه بابچه، و ناقه را آنگاه مشبل گویند که بچه اش نیرو گیرد و با او راه رود. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط).