مشت

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ص) انبوه و بسیار و پر و لبریز. (برهان)(1) (ناظم الاطباء). پر و انبوه. (انجمن آرا) (آنندراج) (فرهنگ رشیدی) (جهانگیری). || سطبر و گنده و غلیظ. (برهان) (ناظم الاطباء). سطبر و غلیظ. (انجمن آرا) (جهانگیری). غلیظ. (فرهنگ رشیدی) :
ازرقی دیوچهر بژمژه رنگ
از بدی مشت و از هجیری ونگ.
شیخ سودان (از فرهنگ رشیدی).
(1) - در کردی مش «mish» به معنی فراوان و در سلطان آباد اراک مشت «masht» و مشتا «mashta» به معنی پر و لبریز. (از حاشیهء برهان چ معین).