مشتا

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع اِ) سرماجای(1). مشتاه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). خانهء زمستانی. (مهذب الاسماء). و رجوع به مشتاه شود.
(1) - بدین معنی در اقرب الموارد و محیط المحیط با الف یائی (مشتی) آمده است.