مشت

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (اِ) جوی آب. (انجمن آرا) (آنندراج) (فرهنگ رشیدی) :
باز جهان گشت چو خرم بهشت
خوید دمید از دو بناگوش مشت.
منوچهری (از حاشیهء برهان چ معین).