مشتاق اصفهانی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ قِ اِ فَ] (اِخ) میر سیدعلی مشتاق. در حدود سال 1101 ه .ق. / 1689 م. در اصفهان زاده شده و به سال 1171 ه .ق. در همانجا درگذشت. وی از بنیانگذاران دورهء بازگشت بود و در سخن از سبک عراقی پیروی می نمود. سپس به سبک شاعران متقدم روی آورد. اشعارش دارای مضامین تازه و دلنشینی همراه با صنایع لفظی و معنوی است. وی با آذر، هاتف و صهبا معاصر بوده است و آنان به استادیش اعتراف داشته اند. رجوع به مقدمهء دیوان غزلیات و قصاید و رباعیات مشتاق چ حسین مکی چ سال 1320 و گنج سخن تألیف صفا شود. این ابیات از اوست:
مخوان ز دیرم به کعبه زاهد، که برده از کف دل من آنجا
به نالهء مطرب، به عشوهء ساقی، به خندهء شاعر، به گریهء مینا.
منم که داغ عزیزان هر دیارم سوخت
فلک ز آتش دوری هزار بارم سوخت.