مشت رنده

«لغت نامه دهخدا»

[مُ رَ دَ / دِ] (اِ مرکب)مشت رند است که رندهء درودگران باشد. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) (فرهنگ رشیدی). رندهء درودگران یعنی ابزاری که بدان چوب و تخته رنده کنند. (ناظم الاطباء) :
یک ذره تو را نکرده هموار
نجار زمان به مشت رنده.
ابوالعباس مروزی.