مشتری

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (اِخ) در اساطیر لاتین پدر و پیشوای خدایان آن دوران و همانند زئوس(1)(زاوش) در اساطیر یونان است. او پدر خود زحل را برانداخت و بر تیتان ها(2) غالب شد و دریا را به نپتون(3) و دوزخ را به پلوتون(4) داد و زمین را برای خود نگه داشت. او خدای آسمان و روشنایی و زمان و رعد و برق بود. باروی روم که به وی اختصاص یافته مقر حکومتش بود. او از مدایح و توصیف های مذهبی برخوردار گشت. (از لاروس). خدای اعظم بت پرستان یونانی است او پسر کیوان و در جزیرهء کریت تولد یافت و خرافات بت پرستان صفاتی را که مرکب از جمیع افعال شنیع و کریه و حیوانی بوده و در تصور بنی نوع بشر ممکن الوجود بود بدو نسبت می دادند. (از قاموس کتاب مقدس) :
به آئین یکی شهر شامس به نام
یکی شهریار اندر او شادکام
فلقراط نام از در مهتری
هم از تخم آقوس بن مشتری.عنصری.
(1) - Zeus.
(2) - Titans.
(3) - Neptune.
(4) - Pluton.