مشتن

«لغت نامه دهخدا»

[مِ تَ] (مص) سرشتن و خمیر کردن. (فرهنگ رشیدی). سرشتن و خمیر کردن و بر این قیاس «مشت» و «مشتیم». احمد اطعمه (گوید) :
مگر مالم بپای دنبه دستی
غرض در مشتن چنگالم این است.
و بسحاق اطعمه گوید :
در روغن او ما دو سه چنگال بمشتیم.
و ظاهراً اصل یک کلمه است(1) که به معانی فوق آمده است. (از حاشیهء برهان قاطع چ معین).
(1) - مراد مَشتَن و مُشتَن است.