مشتوت

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) پراکنده. || (اِ) تارهای جامه قبل از بافتن. (غیاث) (آنندراج). || چوب جولاهان که بر آن پارچه وقت بافتن پیچند و نورد نیز گویند و به عربی منوال خوانند. (فرهنگ رشیدی) :
به دفهء جد و ماسوره و کلاوهء چرخ
به آبگیر و به مشتوت و میخکوب و طناب.
خاقانی.