مشتی

«لغت نامه دهخدا»

[مِ](1)(اِ) نوعی از حریر خام باشد که آن را به غایت نازک و لطیف ببافند. (جهانگیری). نوعی از جامهء لطیف و حریر نازک باشد. (برهان). نوعی از جامهء حریر به غایت نازک و لطیف. (فرهنگ رشیدی) (انجمن آرا) (از آنندراج). جامه ای که پارچه آن لطیف و نازک باشد و پارچهء لطیف پنبئین و یا ابریشمین. (ناظم الاطباء) :
برافکند ای صنم ابر بهشتی
زمین را خلعت اردیبهشتی
زمین بر سان خون آلود دیبا
هوا بر سان نیل اندوده مشتی.
دقیقی (از انجمن آرا و آنندراج).
بستی قصب اندر سر، ای دوست به مشتی بر
یک بوسه بده ما را امروز به دستاران.
عسجدی (ایضاً).
(1) - چنین است ضبط جهانگیری و رشیدی و انجمن آرا و آنندراج، ولی در برهان و ناظم الاطباء به ضم اول ضبط شده است و با توجه به حرکات قوافی «بهشتی» و «اردیبهشتی» ضبط جهانگیری و... اصح می نماید.