«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) شکسته سر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج): مشجوج الرأس؛ که در جبینش اثر جراحت باشد. (از اقرب الموارد). || وتد مشجوج؛ میخ شکسته سر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و به هر دو معنی رجوع به شجیج شود.