مشحذ

«لغت نامه دهخدا»

[مِ حَ] (ع اِ) فسان. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). سنگ گرای. ج، مشاحذ. (مهذب الاسماء). پزلاع. (دهار). مِسَنّ و آن را سنگ فسان(1) نیز گویند. (از اقرب الموارد). و رجوع به مسن شود. || (ص) سخت راننده. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - حجرالشحذ.