مشحون

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) پرکرده شده. (غیاث) (آنندراج). پرشده. انباشته شده. بارشده. ممتلی. (از ناظم الاطباء). آکنده و بر سرآمده. پر. مملو : و آیه لهم انا حملنا ذریتهم فی الفلک المشحون. (قرآن 36/41). یافت محلت و سرای خویش را مشحون به بزرگان و افاضل حضرت. (تاریخ بیهقی چ ادیب 32). همهء خراسان مشحون باشد به بزرگان و حشم. (تاریخ بیهقی ص 512).
این راز را درست کسی داند
کش دل به علم دعوت مشحون است.
ناصرخسرو.
پس نوشته های برادران بخواست و... داد مشحون به کید حساد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 96). و لشکری مشحون به رایات حمات و ابطال کمات. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 285). و واصف دو صحیفه بر دست کرام الکاتبین یکی مشحون از ذکر جمیل او... (ترجمهء تاریخ یمینی ص 448).