مشخته

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَ تَ / تِ] (اِ) حلوایی بود صافی و درشت و به تازی آن را مشاش خوانند، چین در چین بود. (لغت فرس اسدی چ اقبال 458). حلوای صابونی(1) باشد و به تازی آن را مشاش خوانند چین در چین بود. (صحاح الفرس). نوعی حلوای صافی و درشت. مشاش چین در چین، تو بر تو. (فرهنگ فارسی معین)(2) :
آری کودک مؤاجر آید کو را
زود بیاموزیش به مغز و مشخته(3).
کسائی (از لغت فرس اسدی).
(1) - رجوع به صابون و حلوای صابونی شود.
(2) - در ناظم الاطباء «مشخنه» به معنی نوعی از حلوا آمده است. رجوع به «مشخنه» شود.
(3) - این بیت در احوال و اشعار رودکی تألیف سعید نفیسی ج3 ص1217 با اختلافی مختصر «خواهی کودک مواجر آید او را...» به رودکی نسبت داده شده و مشخته هم «مشخنه» ضبط شده است.