مشرعه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رَ عَ](1) (ع اِ) جای به آب درآمدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). جای به آب درآمدن و آبشخور. (آنندراج). جای آب خوردن. (غیاث). ج، مَشارع. (اقرب الموارد) (محیط المحیط) : شهرکی ساخت بنیاد آن از سنگ و ارزیز و عمودهای آهن و اکنون مشرعهء عدن، آن شهر است. (فارسنامهء ابن البلخی ص 96).
گفت باری آب ده از مکرعه
گفت آخر نیست جو یا مشرعه.مولوی.
(1) - در آنندراج و اقرب الموارد و محیط المحیط به ضم «راء» هم ضبط شده است.