مشروب

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص، اِ) آشامیده شده. هر چیز آشامیده شده. و هر چیز آشامیدنی و قابل شرب. (ناظم الاطباء). نوشابه. (فرهنگستان).
- مشروب و مأکول؛ آب و غذا.
|| آبخورده و آب داده شده. (ناظم الاطباء).
- مشروب شدن؛ آب خوردن، و آب داده شدن. (ناظم الاطباء).
- مشروب کردن؛ آبدادن. (ناظم الاطباء).
|| در تداول کنایه از شراب و عرق و دیگر نوشابه های الکلی است. (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
- مشروب فروش؛ آن که عرق، شراب و آبجو فروشد. و رجوع به مشروبات شود.