«لغت نامه دهخدا»
[مَ رَ] (ع ص، اِ) (از «م ش ر») برگ خرمامانندی که از درخت «عضاه» و غیر آن برآید. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). برگی مانا به برگ خرمابن که از بیخ درخت عضاه و جز آن برآید. (ناظم الاطباء). || شاخ تر و تازه نوبرآمده پیش از آن که رنگ گیرد و درشت گردد. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جامه. لباس. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). || مرغی است. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). || هر برگی پیش از آن که منشعب گردد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || اذن حشره مشره و یحرک؛ گوش باریک نیکو خوش نما. و آن نشانهء ناز و نعمت و توانگری است در آدمی. (منتهی الارب). گوش نازک و خوشنما. (ناظم الاطباء). و رجوع به اقرب الموارد شود. || امرأه مشره الاعضاء؛ زن خوش سیر و ممتلی اندام. (منتهی الارب). زنی که اندام وی تازه و ممتلی باشد. (ناظم الاطباء). و رجوع به اقرب الموارد شود.