مشش

«لغت نامه دهخدا»

[مَ شَ] (ع اِ) تندی که در خردگاه دست و پای ستور برآید و سخت گردد کمتر از سختی استخوان. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). چیزی که در وظیف دابه برآید و سخت گردد خفیف تر از سختی استخوان. (از اقرب الموارد). از جملهء عیب های حادث و آن نوعی بیماری است که نخست آب زرد رنگ سپس بدل به خون شود آنگاه به استخوان تبدیل گردد. (از صبح الاعشی ج 2 ص 27). || سپیدی که در چشم شتر حادث گردد. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || (مص) مشش برآمدن ستور را. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). مشش برآمدن در وظیف دابه. (از اقرب الموارد). لُکی از لنگ ستور بیامدن. (المصادر زوزنی چ بینش ص 377).