«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (ع اِ) آفتابگاه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || شکاف در که از آن شعاع آفتاب درآید. (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || دروازه ای است در آسمان برای توبه و آن مسدود است مگر بقدر روشنی که از شکاف در درآمده. (آنندراج). دروازه ای در آسمان برای توبه. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).