مشط

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ع اِ) کار چوب که وقت بافتن راست ایستاده دارند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || گیاهی است ریزه که آن را مشط الذئب نیز گویند. (منتهی الارب) (آنندراج). نام گیاهی. (ناظم الاطباء). گیاهی خرد و خوش بوی شبیه کزبره. (از محیط المحیط).
- مشط الغول؛ نباتی است شاخهای او باریک و برگش شبیه برگ گشنیز و صلب و بی گل و ثمر و خوشبوی... (از تحفهء حکیم مؤمن).
|| استخوانهای پشت پای. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). استخوانهای پشت دست. استخوانهای پشت پای که به تازی مشط گویند پنج پاره [ استخوان ] است. (ذخیرهء خوارزمشاهی، یادداشت به خط مرحوم دهخدا). استخوانهای دست چهار است و آن را به تازی مشط گویند. (ذخیرهء خوارزمشاهی، یادداشت ایضاً).
- مشط القدم؛ استخوان پشت پای. (مهذب الاسماء).
- مشط پا(1)؛ مشط القدم، رجوع به ترکیب قبل و مشط شود.
|| استخوانهای شانهء کتف. (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). و رجوع به تشریح میرزا علی ص 128، 129، 130، 157، 158 و 159 شود.
- مشط الکتف؛ استخوان شانه. (مهذب الاسماء). || داغی است شتران را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) . || سربند، خم را. (منتهی الارب) (آنندراج). چوب پهنی که بر سر خم گذارند. (ناظم الاطباء)
.
(فرانسوی)
(1) - Metatarse