«لغت نامه دهخدا»
[مُ](1) (ع اِ) شانه که آن را در موی و غیره کشند. (غیاث). شانه. (مهذب الاسماء) (دهار) (منتهی الارب) (آنندراج). شانه و آنچه بدان مویها را بیارایند. ج. امشاط، مشاط. (ناظم الاطباء). (1) - مثلثه. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد) (محیط المحیط). در اقرب الموارد و محیط المحیط به صورت مَشِط و مُشُط و مُشُطّ هم ضبط شده است.